عصر ساختمان- حرم حسینی که یکی از شاهکارهای معماری دوره آل بویه است، در قلب شهر کربلا واقع شده است
به گزارش پایگاه خبری عصر ساختمان، حرم امام حسین یا حرم حسینی در کربلا، مدفن ابی عبدالله حسین بن علی، مشهور به سیدالشهداء پیشوای سوم شیعیان است که در زمان خلافت یزید بن معاویه، در مخالفت با وی جنگید و روز عاشورا، 10 محرم سال 61 هجری قمری برابر با پنجشنبه، 20 مهر 59 هجری خورشیدی (9 اکتبر 680 میلادی) در بیابانِ نینوا (کربلای کنونی در کشور عراق) کشته شد و پس از چند روز همانجا به خاک سپرده شد. امروزه آرامگاهش تبدیل به محلی برای زیارت شیعیان شدهاست. در این حرم، حسین، به همراه علی اکبر در پایین پا و علی اصغر بر سینه در ضریح دفناند. همچنین بیشتر شهدای کربلا کمی آنسوتر در حرم به خاک سپرده شدهاند. در شمال شرقی حرم حسین بن علی، حرم عباس بن علی قرار دارد. مابین دو حرم را بین الحرمین میگویند.
موقعیت
حرم حسین بن علی در میانه کربلا، شهری در هشتاد کیلومتری نجف و صد کیلومتری بغداد است. موقعیت جغرافیایی این شهر 32 درجه و 40 دقیقه عرض شمالی و 43 درجه و 50 دقیقه طول شرقی است.
تاریخچه حرم
پس از به شهادت رسیدن حسین بن علی و اصحاب وی در سرزمین کربلا، قبیله بنیاسد با کمک فرزندش علی ابن حسین (که کالبد پدر و عمویش عباس ابن علی را به تنهایی دفن کرد) کالبد ایشان و اصحابش را دفن کردند. بنیاسد برای قبر امام حسین نشانهای در نظر گرفتند و درخت سدرهای را علامت آن ساختند. در زمان بنیامیه شیعیان به زیارت قبر وی میآمدند و قبر مشخص بود.
بناهای پیشین
نخستین ساخت بنای آرامگاه حسین بن علی را به مختار ابوعبید ثقفی مختار بن ابیعبیده ثقفی (پس از قیامش) و بعضی به بنی اسد نسبت میدهند که مصالح آن از گچ و آجر بوده و در نزدیکی آن مسجدی بودهاست که این آرامگاه در عهد بنی عباس بدستور هارون الرشید ویران شد و خانههای شیعیان همجوار آن خراب گشته و قبر را شخم زدند و درخت سدرهای که بنیاسد جهت علامت قبر کاشتهبودند را بریدند. پس از آن در زمان مأمون که برای راضی کردن شیعیان خراسان، تصمیم گرفت خلافت را به علی بن موسی واگذارد، شیعیان فرصت یافتند بر روی قبر حسین بن علی آرامگاهی بنا کنند که بنای این آرامگاه هم در سال 232 قمری به دستور متوکل عباسی همراه با خانههای اطراف آن ویران شد و زمین آن شخم زدهشد و در آن کشت صورت گرفت. همانگونه که حمدالله مستوفی آوردهاست:
آن را مشهدی حائری خوانند جهت آنکه به عهد متوکلِ خلیفه آب در او بستند تا خراب شود، آب حیرت آورد و زمین مدفن خشک ماند.
متوکل به دست فرزندش منتصر، در سال 247 قمری به قتل رسید. منتصر نیز همانند مأمون، برخلاف پدرش، به شیعیان امنیت و رفاه داد و باز آرامگاه حسینی را بنا نمود و در کنار آن گلدسته بلندی بنا نهاد. داعیالصغیر فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید بن علی بن حسین به بازسازی و گسترش آن پرداخت.
بنای کنونی
آخرین بازسازی ساختمان حرم حسین بن علی در سال 371 قمری توسط عضدالدوله دیلمی از آل بویه به سرانجام رسید. وی دستور ساخت همه عتبات را صادر کرد. بنای حرم حسین بن علی در سال 367 قمری شروع شد و در سال 371 قمری به پایان رسید. این آرامگاه دارای گنبدی بر بالای قبر حسین بن علی است. ساختمان اصلی آن همچنان باقیمانده و در آتشسوزی سال 407 قمری بر اثر افتادن شمع، تنها تزیینات داخلی آن از بین رفت ولی چون در ساختمان اصلی آرامگاه و ستونها چوب بکار نرفته بود، برپا ماند. در حقیقت بنای اصلی آرامگاه حسین بن علی از آثار معماری آل بویه میباشد که بعدها از تعرض مغولان نیز در امان ماند.
تعمیرات بنا تاکنون
حرم حسین بن علی در سال 1310 یا 1311 خورشیدی
پس از آن تا به امروز در آرامگاه حسین بن علی تعمیرات و تزیینات زیادی صورت گرفتهاست. پس از سقوط ایلخانیان، در دولت جلایریان (ایلکانیان) و به دست آنها تعمیراتی آغاز شد که تا سال 786 قمری آن را ادامه دادند و ایوان طلا را بنا نمودند. پادشاهان صفویه ضمن انجام تعمیرات و نصب تزئینات متعدد از جمله صندوق و ضریح فولادی، آرامگاه را نیز توسعه دادند. بعضی تعمیرات و ساخت یک کاروانسرا در کنار حرم توسط عثمانیها نیز تا سال 1129 ادامه یافت. سپس نادر شاه در سال 1135 قمری نیز دست به تعمیراتی وسیع و نصب تزئیناتی در حرم زد.
در دوره قاجار، روابطی بهتر از صفویه با عثمانیان داشتند. آغا محمد خان قاجار، نخستین شاه این دودمان، در سال 1205 دستور نوسازی گنبد و تذهیب و تزیین آن را با پوشش طلا صادر کرد. در 18 ذیحجه سال 1216 قمری سعود بن عبدالعزیز وهابی در رأس لشکری بزرگ به کربلا حمله کرد و کشتار بیرحمانهای به راه انداخت و آرامگاه حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرده، تمام قندیلهای طلا و نقره صفویه و فرشهای گرانقیمت را به تاراج برد.
پس از آن فتحعلی شاه قاجار دستور تعمیر خرابیهای وهابیان داد و ضریح تازهای در سال 1218 قمری برای حرم نصب گردید. همسر فتحعلی شاه ایوان مقابل قبر و منارههای حرم حسینی را طلاکاری کرد. گنبد و صحن در دوره محمد شاه تجدید بنا شد. در سال 1273 قمری ناصرالدین شاه تعمیراتی در حرم انجام داد و برای سومین بار در دوره قاجاریه گنبد آستانه تجدید طلاکاری شد. تعمیرات حرم در دوره قاجار همچنان ادامه داشت.
در تمام نقاط حرم حسینی بسان دیگر مراکز زیارتی عراق نام سلاطین صفوی، قاجار، امیران این دو سلسله بر روی کتیبهها دیده میشد که همگی آنها در دوره صدام نابود گردید، تا آثار ایرانی در عتبات بهطور کامل محو شود. امروزه این نامها تنها در کتابها، برخی تصاویر و بهاحتمال اسنادی که در آرشیوهای عثمانی برجای مانده، قابل رؤیت است.
به نظر میرسد از آخرین تعمیرات اساسی حرم، تعمیر ایوان طلا و نصب ستونهای مرمر به جای ستونهای چوبی برای آن به وسیله یکی از تجار و معدنداران ایرانی (حاج قنبر رحیمی) در سال 1389 قمری (1348 خورشیدی) میباشد.
ضریح جدید
ضریح جدید حسینی که در آن حدود 118 کیلوگرم طلا به همراه نقره و چوب درخت ساج بکار گرفته شده در ایران (شهر قم) ساخته شد و پس از عبور از شهرهای مسیر از مرز مهران به عراق منتقل و در حرم نصب گردید و در 15 اسفند 1391 (22 ربیعالثانی) از آن رونمایی گردید. این ضریح از نظر شکل هندسی مانند ضریح قدیم ولی از نظر ارتفاع کمی بلندتر و مساحت آن حدود 34 متر مربع و تعداد پنجرههای آن 20 باب است. در ساخت ضریح جدید ششگوشه حسینی یکصد و هیجده کیلو طلا و چهار هزار کیلو نقره 2 تن مس و هزار و سیصد کیلو برنج، 5تن چوب ساج جنگلی از برمه بهکار رفتهاست. وزن ضریح 12 هزار کیلو است. ضریحهای قبلی نیز توسط هنرمندان ایرانی ساخته شده و در دوران صفویه و قاجار اماکن مقدس در عراق توسط پادشاهان مختلف ساخته و مرتب تعمیر و تکمیل شدهاست.
وضعیت کنونی حرم حسینی
حرم حسینی که یکی از شاهکارهای معماری دوره آل بویه است، در قلب شهر کربلا واقع و دارای ده در ورودی به داخل صحن شامل: دو در قسمت جنوبی (در القبله و در الرحمه) سه در قسمت غربی (در زینبیه و در راس الحسین و در السلطانیه) دو در قسمت شمالی (در السدره و در الاسلام) سه در قسمت شرق صحن (در الکرامه و در الشهدا و در قاضیالحاجات) میباشد. همچنین دارای 65 حجرهاست که در مقابل هر یک از حجرهها یک ایوان قرار دارد. یک مسجد بزرگ هم در قسمت شرقی صحن بین در قاضیالحاجات و در الشهدا و در الکرامه و در قسمت جنوب صحن تکیه یا خانقاه بکتاشیه احداث شدهاست.
در صحن حسینی، چندین محل جهت انبار فرشهای حرم و دیگر وسائل آن و در قسمت جنوب شرقی صحن قبر میرزای دوم شیرازی و در قسمت شمال غرب، قبر شیخ عبدالحسین (شیخ العراقین) از مشایخ اجازات و وصی امیرکبیر و در اطراف صحن، جمعی کثیر از علمای امامیه و سلاطین شیعه مدفونند. خود صحن از دو طبقه تشکیل شدهاست که تمامی دیوارهای آن با کاشی مزین است و هیئت شکوهمندی دارد. در وسط صحن، آستانهای قرار دارد که از چهار طرف آن درهای متعددی جهت ورود به رواقها دارد، ولی در اصلی و بزرگ آن در جنوبی حرم است.
در مقابل در حرم ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف ایوان چهار کفشکن است. دو طرف ایوان دو مناره بلند از طلا است. ایوان دارای سه در ورودی است که به رواق جنوبی حرم منتهی میگردد، در وسط از آن دو در دیگر بزرگتر میباشد و از طلا بوده که در اصفهان ساخته شدهاست. رواق جنوبی حرم را رواق حبیب بن مظاهر اسدی مینامند. چون قبر حبیب، شهید کربلا در آن واقع است و بنی اسد او را در مقبره دسته جمعی شهدای کربلا دفن نکرده، قبر جداگانهای برای وی ساختند زیرا از بزرگان قبیله بنی اسد بود.
در داخل حرم صندوقهای گرانبهایی بر روی قبر قرار دارد که بر روی آن ضریح نقره نصب است و بالای ضریح اشعاری با طلا ثبت است. کف و دیوارهای حرم و رواقها تا حدود دو متر از بهترین سنگ مرمر ایران است. حرم و رواقها را با کاشیکاری آیات قرانی زینت دادهاند. تمامی سقفهای حرم و رواقها به دست هنرمندان ایرانی آینه کاری شدهاست. در قسمت شرقی قبر حسین بن علی، قبر دسته جمعی شهدای عاشورا واقع است و قبر علی اکبر جداگانه در ضریح حسین بن علی میباشد.
رواقها و ایوانها:
رواق شمالی (پادشاهان)
رواق خاوری (فقیهان)
رواق باختری (ابراهیم مجاب)
رواق جنوبی (حبیب مظاهر)
ایوان شمالی (صافی الصفا)
ایوان خاوری
ایوان باختری
ایوان جنوبی (طلا)